از اصالت تا ابتذال

*🔰از اصالت تا ابتذال*

✓ بر سر موسیقی لری چه آمده است؟

🖋️ به قلم رامین گودرزی

موسیقی لری، تنها مجموعه‌ای از نغمه‌ ها و آهنگ‌ ها نیست،بلکه بخشی از هویت تاریخی، فرهنگی و عاطفی مردمانی ست که رنج، شادی، عشق، غیرت، حماسه و زندگی خود را در قالب نغمه‌ هایی ماندگار به نسل‌ های بعد سپرده‌ اند.

 موسیقی‌ ای که از دل کوهستان، در زیر شاخسار بلوط زیبای زاگرس از دل مردمان اصیل و شریفِ زاگرس نشین برخاسته، با زندگی مردم پیوند خورده و در روح لر زبانان ریشه دوانده است.

اما امروز، این میراث ارزشمند که گویای اصالت قوم بزرگ لر است، با پدیده‌ای مشمئز کننده رو به‌ روست، پدیده ای که فاصله‌ ای آشکار با اصالت، محتوا و شأن فرهنگی این هنر دارد.

در سال‌ های اخیر، گویی برای برخی از فعالان این عرصه، دیده‌شدن به هر قیمت، جای هنر و هنرمندی را گرفته است.

این افراد بی هنر که گویی خوانندگی را با بلاگری اشتباه گرفته اند، گاه با استفاده از کلمات سخیف، مضامین سطحی، حرکات نامتعارف و تقلیدهای بی‌هویت، به ابزاری برای جذب مخاطب و کسب شهرت تبدیل می‌شوند و آثاری را تولید میکنند که شاید در کوتاه‌ مدت بازدیدهای فراوانی به دست آورند، اما لزوماً چیزی بر غنای موسیقی لری نمی‌ افزایند.

قطعا مسئله، مخالفت با نوآوری یا ترکیب موسیقی سنتی با سبک‌ های جدید نیست بلکه هنر زنده، هنری ست که بتواند با زمانه حرکت کند و مخاطبان تازه‌ ای بیابد، اما در هر حال مرز میان نوآوری و ابتذال را نباید نادیده گرفت، همان‌گونه که میان هنرمندی که ریشه‌های فرهنگی خود را می‌شناسد و فردی که صرفاً از نام و اعتبار یک فرهنگ برای مطرح‌ کردن خود استفاده می‌کند، فاصله‌ ای جدی وجود دارد. 

گرچه هیچ‌ کس مالک انحصاری موسیقی لری نیست، اما هرکس که به نام این موسیقی فعالیت می‌کند، در برابر میراث فرهنگی آن مسئولیت دارد.

خواننده‌ای که زبان، ادبیات، پیشینه و ظرفیت‌های موسیقی قوم خود را نمی‌شناسد، چگونه می‌تواند نماینده ای شایسته‌ برای معرفی آن باشد؟

 آیا صرف خواندن چند واژه لری و ترکیب آن با موسیقی مازنی،کردی،ترکی و... فاکتورهای لازم برای خواننده شدن در شرایط کنونی ست؟ 

موسیقی لری به هنرمندانی همچون استاد سجاد رزمجو نیاز دارد که برای واژه‌ها ارزش قائل باشند، به مخاطب احترام بگذارند، از ظرفیت‌های غنی زبان لری بهره ببرند و در کنار نوآوری، حرمت فرهنگ و سنت‌های مردم خود را نیز حفظ کنند.

البته که در این میان، بلاگرهای بی سواد و مخاطبان بی فکر نیز سهمی مهم در ترویج سبک های بدریشه دارند. 

وقتی هر اثر پر بازدیدی بدون توجه به کیفیت هنری آن برجسته می‌شود، طبیعی ست که برخی، معیار موفقیت را نه در کیفیت و ماندگاری، بلکه در تعداد بازدیدها و جنجال‌ آفرینی جست‌وجو کنند.

لذا باید دانست که، موسیقی لری میراثی نیست که بتوان آن را قربانی چند روز شهرت کرد. این موسیقی، امانتی است که از نسل‌های گذشته به ما رسیده و باید با مسئولیت‌پذیری به نسل‌ های آینده سپرده شود.

اگر قرار است موسیقی لری در جهان امروز شنیده شود، بگذارید به‌ واسطه غنای نغمه‌ ها، زیبایی کلام، عمق احساس و اصالت فرهنگی‌ اش بدرخشد، نه با آثاری که برای جلب توجه زودگذر، ریشه‌های خود را به فراموشی می‌سپارند.

*❌اصالت، مانع پیشرفت نیست بلکه ریشه‌ ای ست که درخت هنر بدون آن، هرچقدر هم بلند شود، از ماندگاری محروم خواهد ماند.*